Onsekerheid is 'n roofdier.  Dit skuil behendig buite sig, bekruip jou rats en laat jou lyf in 'n staat van weifelende hoogspanning.  Sy dodelike kloue is 'nie weet nie’, wat alomteenwoordig, verswelgend om jou rondhang.  Dit steel behendig die vaste grond onder jou voete en laat jou glo dat enige iets, uit enige rigting, op enige gegewe oomblik kan skeefloop ... 

Die roofdier is soos 'n mineur refrein deur die derde offisier uit Oekraïne se storie ingeweef.  Die dinge wat voor sy deur gestapel lê, is meer as wat baie ander in 'n leeftyd sal moet hanteer.  Elke afdraaipad wat hy vat om te probeer ontsnap loop dood in 'n onmoontlike onsekerheid.  

Sou hy nou hier uit Durban 'n vlug terug huis toe vat, sal hy soos ander die wapen moet opneem.  Wanneer iemand jou woordeloos 'n Koloshnikov in hand stop, skreeu die onderskrif ondubbelsinnig:  Hierdie ding is vir doodmaak!  Dis nie vir 'cops’ en 'robbers’ speletjies nie.   Dis vir uitwis. 

Sy familie het na Europa gevlug.  Waar huis nou is, is onseker.

Soos dit is as die kaarte teen jou gestapel is, is van sy mede-bemanning Russies.  Die verhouding tussen hulle is steeds goed, maar die situasie is buitengewoon moeilik. Rasioneel, het hul met dit wat in Oekraïne afspeel niks te doen nie, maar emosioneel wil-wil jy tog die blaam 'n baas kry.  

Chris kan maar net luister - dis hoekom hy die skip besoek.  So dikwels is die woordeloosheid van luister onskatbaar baie werd.  Oor oplossings gepraat, kom die seeman tot 'n somber gevolgtrekking ... 'Only death...’ sê hy desperaat oor wat dit sal vat om Putin te stuit. 

Eindelik klaar geluister kan Chris sagkens, met medelye en omgee die versekering gee dat hy sal aanhou bid.  Hy kan ook vertel van die Man van die Kruis: 'n Man van medelye en omgee.  Dis dié Man wat stop by die verlamde een waarby almal verbyloop, hy wat Jairus se dogtertjie gesond maak.  Ja, dit is 'n onmoontlike situasie, maar u en my God, is die God van die onmoontlike. 

Finansiële bydraes maak dit vir CSO moontlik om seemanne daagliks te herinner aan die een Sekerheid midde in die onsekere.  As resultaat daarvan ontdek party 'n Helper en Redder, terwyl ander liefde en hoop ervaar. Wil u dit nie asseblief biddend oorweeg om ons met 'n donasie te ondersteun nie?  God gebruik CSO daagliks kragtig om die mense van die see met die Evangelie te bedien.  Daarvoor het ons ook u hulp nodig.

Die skoolbanke waaragter hy nog nou die jaar gesit het is nou net as. Letterlik as. Daar waar hy en sy gesin op spesiale middae gaan roomys het, is puin.  Letterlik puin. En sy huis, die is 'n hoop bourommel. 

Laat dit tog vir 'n oomblik insink ... die verwoesting van 'n gekroeide aarde waar alles wat jy geken het, alles wat jy huis noem, reduseer is tot 'n onsamehangende prentjie van ellende.  Dis surrealisties om in Port Elizabeth op 'n skip te sit en beelde van die stad wat jy nou die dag nog huis genoem het, onsamehangend geherrangskik in tragiese tonele, op die tv voor jou te sien ...

Mariopol is aan flarde.  

Die beelde wat oor die skerm flits wys mense wat stil vlug. Soos hul loop na êrens, praat hulle min. Elkeen het dit wat hulle kan dra onder die arm.  'n Tas, 'n bondel klere, sommige niks. Die seeman waarmee Danie gesels beaam dit alles.  Hy is ewe stil.  Sy skool, hul gunsteling roomys plek, sy huis – dis als weg.  

Sy vrou en kinders het gevlug en is veilig, vertel hy dankbaar. Daar is vir hom niks om na terug te gaan nie en die gevolg is dat hy langer op die skip gaan bly om weer van voor af te begin. Dit waarvoor hy jare lank gewerk het, is weg.

Danie luister aandagtig. Sy taak is om hierdie seeman te help staande bly in die oomblik. Dis so maklik om self ook gereduseer te word tot pyn en as, as die wêreld om jou daarin verbrokkel het. En daarom spandeer Danie tyd, soveel tyd nodig, sonder haas of sonder om elke nou en dan skelm na sy polshorlosie te kyk. As hul eindelik saam bid, saam smeek, saam vra, is die oomblik gevul met emosies, maar ook met 'n tikkie hoop.  Hoop dat daar tog uitkoms sal wees.  Hoop wat die seeman vir die volgende paar dae sal dra in sy soeke, totdat hy weer in hawe aandoen waar iemand hom kan bemoedig.  

U donasie maak dit moontlik vir ons om elke dag ons tyd vir seemanne te gee. Mag u nooit die waarde daarvan onderskat nie.  Dis 'n reuse geskenk wat ons kan gee, omdat u met 'n oop hand gee. Daarvoor, ontsettend dankie.

Om 'n maandelikse donasie deur middel van debietorder te gee, kliek hier om die debietordervorm af te laai. Stuur die voltooide vorm terug aan Hierdie e-posadres word van Spambotte beskerm. Jy moet JavaScript ontsper om dit te lees..

Kliek hier vir die verskillende maniere wat u kan gebruik om ons te ondersteun.

Ons glo soms dat God ons nie kan gebruik nie. Daar is een of ander iets wat maak dat ons nie vir God goed genoeg is nie. Te sondig, te kort, te maer, te lank - enigiets wat ons uit God se oog hou. Ons sal waarskynlik bitter selde aan onsself dink as 'n geloofsheld.

Ester was 'n weeskind. Sy was ook 'n Jood. Eintlik het alles teen haar in die lewe getel. Geen ouers, geen sosiale stand, armoedig. Sy was 'n “niks”. Daar was geen manier wat sy iewers in die lewe sou kom nie. Dit het in daardie tyd van die geskiedenis gewoon nie so gewerk nie.

Ester se verhaal is een van swaarkry, verraad, konflik, desperaatheid, rampspoed, wonderbaarlike redding en die belangrikste – die hand van God in die verhaal. Mordegai sê dat Ester koningin word, vir God se doel. Sy is uiteindelik die een wat die volk red. In ester 7:3 praat sy namens die volk om te verseker dat die volk gered word. Kyk net hoe het God met die verhaal gewerk: hierdie onbelangrike meisie wat alles teen haar gehad het, gebruik God in Sy voorsienigheid om die verskil te maak. God het voorsien dat die moontlike uitwissing van die volk 'n oorwinning geword het.

En u? Dink u ook u is nie goed genoeg vir God en Sy werk nie? Dat uself nie 'n geloofsheld is of ooit kan word nie? Kyk weer mooi na die verhaal van Ester. Sy was nie werd om die Here te dien nie, maar die Here het haar gebruik. Sy het wel 'n groot verskil as koningin gemaak. U is ook 'n CSO geloofsheld. U deel aan die werk van die CSO maak u 'n geloofsheld. Dan maak dit nie saak hoe groot of klein die aandeel is nie, dit is God wat daarmee werk.

Ons weet u is 'n gereelde donateur, maar oorweeg dit asseblief biddend om 'n maandelikse geloofsheld te word indien u nog nie een is nie. Dit sal ons ontsettend baie help.

Om 'n maandelikse donasie deur middel van debietorder te gee, kliek hier om die debietordervorm af te laai. Stuur die voltooide vorm terug aan Hierdie e-posadres word van Spambotte beskerm. Jy moet JavaScript ontsper om dit te lees..

Kliek hier vir die verskillende maniere wat u kan gebruik om ons te ondersteun.

Om 'n lewe te reduseer tot 'n blote pion op 'n skaakbord – dis wat oorlog doen. Dit vee lewens uit asof waardeloos, nietig en onbelangrik.  In die melankolie van bomme wat ontplof, is die skade onherstelbaar.  Dit negeer wat in 'n leeftyd bereik is.

Daar staan 'n kaptein uit Oekraïne voor Loffie in Richardsbaai.  Hy het sy lewe passievol daaraan spandeer om van rang na rang tot in die kapteinskantoor van die skip te vorder.  Dit, sodat hy vir sy familie 'n huis kon bou en 'n lewe kon gee.

Nou, is dit als gereduseer tot pyn, puin en as.  Die laaste nuus oor sy gesin was via vriende.  'n Kriptiese blitsboodskap wat noem dat hul veilig is.  Hulle is saam met ander familie in 'n bomskuiling vasgekeer as teenvoeter  vir die Russiese bombardement wat sonder diskriminasie, ongeag of jy goed of sleg, oud of jonk, skuldig of onskuldig, pro of teen is, uit die hemele op hul stad neerreën.  Op daardie stadium was hul reeds agttien dae in die skuiling ...  

Sedertdien niks.

Nie 'n boodskap van ja ons lewe, of een wat die mees gevreesde nuus oordra nie...

Net niks.

Kommunikasie na Oekraïne is byna onmoontlik.  Deel van die Russiese strategie was om selfoontorings en alle vorme van kommunikasie te elimineer. En dié het hulle gedoen ..

Dus as die kaptein voor Loffie staan is dit in 'n staat van absolute weemoed.  Daar is 'n miljoen vrae ... geen antwoorde nie.  Die angs daarvan is allesomvattend. Wanneer die nuus die brutaliteit van lyke wat soos weggooigoed deur strate gestrooi lê wys, soek jy onwillekeurig na iemand of iets wat jy dalk ken.  Dalk 'n skoen wat onder die stuk plastiek, wat die grusaamheid van dood deur oorlog moet verbloem, uitsteek.  Dalk is dit haar blou stewels waaroor jy haar altyd gespot het wat daar uitsteek, dalk jou seun se nuwe tekkies waarvoor hy so lank geskimp het en jy maar loop koop het voor jy weg is?  Want, as jy niks van jou familie hoor nie, niks weet nie, is daar onder elke stuk plastiek wat die gruwel van dood deur oorlog probeer sagter maak, die moontlikheid dat die een onder die seil een van joune is.

Laat die gewig hiervan vir 'n oomblik insink.

Om 'n maandelikse donasie deur middel van debietorder te gee, kliek hier om die debietordervorm af te laai. Stuur die voltooide vorm terug aan Hierdie e-posadres word van Spambotte beskerm. Jy moet JavaScript ontsper om dit te lees..

Kliek hier vir die verskillende maniere wat u kan gebruik om ons te ondersteun.

Ons waardeer jou donasie, ondersteuning!

Loffie Schoeman
Richardsbaai