Statistiek is feite. Dit is goed wat getel word: soveel van die en soveel van die ander. So is daar baie statistiek oor die oorlog wat nou in die Midde-Ooste woed. Soveel dae, soveel skade, soveel ongevalle.

Daar is ook statistiek oor die seevaart - veral met die Straat van Hormuz. Volgens amptelike nuusberigte is daar op die oomblik tot soveel as 20 000 seemanne in die Persiese Golf op skepe vasgekeer. Tot onlangs is daar reeds op 18 skepe geskiet en talle sterftes is aangemeld. Die Saesa Vishnu is aangeval en van die skip kon 38 bemanningslede wel gered word. 

Groot seevaartmaatskappye het skeepsverkeer in die omgewing gestop. Dit geld vir ook vir skepe wat kritiese produkte vervoer sos olietenkers en houerskepe.

Dit is statistiek. Die statistiek kan in die toekoms waarskynlik toeneem.

Maar agter die statistiek is daar seemanne. Manne wat vasgekeer is met beperkte voorrade en internetverbinding. Seemanne van in vrees en doodsgevaar leef. Minimum kommunikasie met geliefdes tuis met geen idee wat die volgende uur gaan oplewer nie. 

Agter die statistiek is daar emosies van seemanne. Dit is die kern van die krisis. Nie die hoeveel van die en hoeveel van daardie nie. Rou emosies wat nie gestil kan word met die fluit van bomme en missiele nie.

Dit is ons mense. CSO se mense. Van daardie seemanne het dalk al CSO se pad gekruis. Iewers in die toekoms wanneer alles normaal word, kan van daardie getraumatiseerde seemanne CSO se pad kruis. Dan het hulle ons nodig.

Dit is alleen gebed en die Woord van die Here wat 'n verskil kan maak. Kom ons vat hande en vou ons hande in gebed vir die seemanne wat deur die oorlog geraak word. Voeg hulle by julle gebedsgroepe. Laat ons almal saam bid want die gebed van 'n gelowige het 'n kragtige uitwerking (Jakobus 5:16). Hierdie manne het ons hande-vat gebede bitter nodig.

Die jong kadet se glimlag is wyer as die see self.  Nico, ons kapelaan in Durban, staan op ‘n majestueuse vragskip.  Langs hom, ’n jong man wie se oë voortdurend wegdryf see toe, asof hy terselfdertyd hier op die dek staan en reeds by die huis is.  Daar is moegheid in sy skouers, maande se spanning, wag en verlang, maar nou ook ’n nuwe lig — ‘n reuse glimlag - die stille sekerheid van iemand wat nou vir meer as homself leef.  Hy glimlag soos iemand wat heimlik weet dat die wêreld groter én kleiner geword het in een asemteug.  Hy’t gister pa geword.  

Hy kon nog nie sy seuntjie vashou nie, maar is meteens alte bewus van die enorme gewig van pa-wees.  Hy wys breëbors die foto’s op sy foon, skerts oor hoe ongelooflik sy vrou is en dat dit definitief die mooiste seuntjie is wat nog ooit gebore is.  Hy praat sag oor die doop wat wag, oor ’n huis vol geloof. Hulle sal hom Joshua noem. 

Einde Maart lê nou soos ’n reddingsboei op die horison — die einde van ’n kontrak, die begin van ’n gesin.  As hy hom tog net so vir ‘n oomblik voor dán kon vashou en homself kon voorstel, lag hy met ‘n traan.  Hy en Nico bid dankbaar saam.

Op die oorkantste kaai besoek Chris skepe.  Aan die bopunt van die trapleer wat hom tot op die dek neem, loop hy ‘n sekuriteitswag raak wat hy al jare ken.  Sy lyftaal is anders as gewoonlik.  — skouers styf ingetrek, oë onrustig, wantroue soos ’n skadu wat nie wil wyk nie. 

 Chris groet sag, vra eenvoudig: “Hoe gaan dit?”

Die vraag hang ’n oomblik tussen hulle, soos ’n tou wat nie weet of dit vas of los is nie.  

Dan breek dit oop. “My ma,” sê hy. En daarna niks.  Net asem wat swaar kom. Dan eindelik, asof hy eers al die moed in die wêreld bymekaar moet hark: “Sy is dood.”. Nie siek nie, nie oud nie – vermoor.  Die gewig van die enkele woord hang swaar en onheilspellend in die lug.  Chris weet dat maklike antwoorde en verduidelikings in dié geval is soos om water na die see te dra. ‘n Onbegonne taak. Hy is net teenwoordig. Net ’n hand op ’n skouer.  Net die sekerheid dat God bewus is van die man se pyn.  En so staan hulle — op ’n trap tussen kaai en dek, tussen verlede en nou, tussen pyn en hoop.  ’n Kapelaan en ’n seun sonder sy ma.  Hulle bid dringend saam.  

Dieselfde dag. Dieselfde hawe.  Twee verhale — een van lewe, een van verlies.  Een van hoop wat gebore word, een van hoop wat sterf.  By CSO staan ons presies dáár - op die kaai, wanneer vreugde oorloop én wanneer harte breek.  As ons dit nie doen nie, sal niemand dit vir seemanne doen nie.  

Wil u dit nie groot asseblief biddend oorweeg om ons finansieel te ondersteun nie?  Ons wil graag in reën en sonskyn op die kaai wees vir elke seeman, sodat hul altyd bewus sal wees dat God groot is.

Mens sou die jaar pessimisties-swartgallig kon afskop.  Mens sou die aandklok, Nuwejaar-slag, kon hoor as bloot refrein -'n herhaling van dieselfde, deurgesingde lirieke.  Daardie gevoel dat dit bloot die begin van nog 'n in-die-woestyn-loop sirkel is, voor ons almal weer spoedig, gedaan, flenters, verskrik, onvas, verbitterd, verhard of moedeloos - heimlik na die vrede van Kersfees begin hunker. 

Mens sou na Grigory op sy skip in Port Elizabeth kon luister en begin glo dat niks meer herstelbaar is nie. Dat selfs planne en ervaring tot niks kom.  Mens sou kon voel hoe verlange onhanteerbaar word, hoe eensaamheid jou soos 'n stille leeu bekruip, en hoe ou gevaarlike ritmes hulself kwaadwillig oor-en-oor herhaal.  Mens sou sÛ maklik in hopeloosheid kon verval, wanneer selfs die skerpste kop, geen antwoord vir die hart oorhou nie.

Mens sou kon luister na Cebo se storie, en die risiko loop om saam hom in 'n hopeloosheid mineur-akkoord te verval.  Op die ertskaai, in 'n vreemde land, praat hy met weemoed en galbitter woorde oor hoe dwelms sy dogter van hom kom steel het.  Mens sou kon toelaat dat skuld en magteloosheid saampak, dat stilte 'n wegkruipplek word, en dat 'n pa se hart, stadig in hopeloosheid begin wegkwyn.

Mens sou na Gabriel, 'n seeman uit die Filippyne, se storie kon luister en voel hoe afstand tussen jou en die wat jou liefhet jou kan verbitter.  Mens sou elke biep-biep van 'n selfoon as aanklag begin hoor, elke klank 'n herinnering aan alles wat jy niÈ kan regmaak as jy aan die anderkant van die aardbol as jou gesin sit nie.  

Mens sou kon verval in hooparmoede. Maklik.  Moeiteloos. Dis oral om ons - redes om hierdie jaar met 'n diepe wantroue van stapel te stuur.  

Maar, vir ons is daar 'n Kind gebore! Dit maak die manier waarop ons na die Nuwejaar kyk kategories anders.  Dit laat ons toe om te hoop saam met Grigory, Cebo en Gabriel.  Dit laat ons met nuwe oÎ en nuwe moontlikhede, want die Kind het alles kom verander.

Soveel dankie dat u ons by CSO finansieel ondersteun en vir ons bid.  Dit verseker dat die seemanne in ons hawens aandoen, altyd herinner word aan die Kind en aan die Kruis.  Daarom is daar in 2026 hoop!   

Elke Kersgeskenk se toedraai is 'n heilige ritueel: 'n Warm gebreide mus word oopgevou voor 'n beker en boekmerk dan versigtig daarin gelê word, soos 'n kosbare skat wat nog in baie koue nagte op die dek van die skip sal help om die elemente te tem. 'n Serp of 'n paar gebreide handskoene, sommige gebrei met uitspattige kleure wol, word dan bygesit.  Die gebrei wat soos 'n bergreeks oor die tafels in die seeman-sentrum lê waar die geskenkpakkies gepak word, is die resultaat van duisende ure se geduldige handewerk - insteek, omtrek, deurtrek, afgooi ... herhaal. Ook 'n pakkie Mentos, 'n skeermes, 'n notaboekie, speelkaarte of 'n yskasmagneet...  

Eindelik, word boks-per-boks se flappe toegevou met die  ongesproke hoop dat êrens op 'n verre see 'n hart warmer, ligter en sagter sal klop wanneer dit oopgemaak word.  Tweeduisend-ses-en-veertig geskenkpakkies staan nou na 'n oggend se werk soos 'n majestueuse monument in die hoek van die seeman-sentrum. 

Van hier sal ons kapelane, dit na ertsdraers, olie-, gas, behouering en kar en ander skepe neem waar seemanne ook 'n Bybel in hul eie taal sal kan kry.  

Elke pakkie is soos 'n sendingstasie.  Dit sal reis waar ons voete nooit sal loop nie: Noordwaarts na die ysige rûe van Alaska; suidwaarts om die punt by Agulhas; ooswaarts na Busan se neonligte; weswaarts na die hawe van Santos waar die see altyd ruik na sout en stories. Dit sal die riviere van die wêreld se handelsroetes volg tot in uithoeke waarvan ons net kan droom.

En êrens, op 'n stormnag of 'n stil wagbeurt, sal 'n seeman 'n beker oplig, 'n mus oor sy ore trek, of sy oë laat rus op die woorde van Johannes 3:16 wat binne die beker versteek was, en herinner word dat 'n Kind gebore is, ook vir hom ...  'n Saligmaker wat die golwe ken, 'n Verlosser wat weet hoe ver die huis kan voel.

U donasie los hierdie Kersfees spore oor die aarde; spore van die Kind van die Krip.  Hierdie Kersfees sal dit nie anders wees nie en sal ons weer die boodskap van die Christuskind met seemanne deel, want daardie boodskap is altyd tydig, relevant en ontsettend nodig.  Ongelooflik dankie dat u donasie ons help om juis dit te doen.  Mag u in hierdie Kerstyd ook die ryklike en onvoorwaardelike seën van die Kind van die Krip in oorvloed ervaar.

Geseënde Kersfees!