Hebreërs  11:1  het  die  bekende  sin  oor  geloof:  Om  te  glo,  is  om seker te wees van die dinge wat ons hoop, om oortuig  te wees van die dinge wat ons nie sien nie. Eintlik ‘n vreemde sin. Want ‘hoop’ en ‘oortuig wees’ is nie dinge waaraan ons kan raak of  kan  sien  nie.  So  sien  ons  soms  nooit  dat  ons  werk  die  vrug  van  bekering  dra  nie,  en  u  nog  minder  as  ons.  Tog  is  ons seker van die dinge wat ons nie sien nie!

Mens sou wou glo dat om seeman te wees redelik eenvoudig is.  Begin mens egter met die mense van die see gesels kom jy gou agter dat daar menigte unieke uitdagings is wat seemanne op 'n dag tot dag basis teister.

'n Onlangse studie deur Swansea Universiteit het bevind dat seemanne die tweede hoogste selfmoordsyfer van enige beroep het.  Alleen steenkoolmyners het 'n hoër selfmoordsyfer.  Die weg van die huis wees en stresfaktore aan boord blyk 'n swaar las te wees wat teen 'n hewige prys kom.

Dis êrens in die begin van die nuwe millennium en Jan-Harm loop hom vas in 'n Rus wie se lyftaal aggressie skreeu. Asof sy are vol adrenalien gepomp is, wil hy blaffend weet wat Jan-Harm en die spul Bybels aan boord soek.

Jan-Harm probeer kalm die oorsaak van die aggressie, wat maar simtomatiese van iets dieper is, soek.

Hieroor is die man prontuit.

Die poskaart is van 'n jong ma en haar dogtertjie wat in brons verewig, in afwagting na die see staan en staar. Hul hou wag op die kaai in Odessa, die seeman-hoofstad van die Oekraïne.

Die bronsbeeld herinner aan 'n tragedie – 'n tragedie waar vrouens, dogters en ouers vergeefs op die kaai staan en wag het – staan en wag het vir 'n skip wat toe nooit opgedaag het nie. Staan en wag het vir pa’s, kinders, eggenote - pa’s, kinders en eggenote wat nooit gekom het nie ...